Inez Horst-Aletrino

schilderijen en pentekeningen

5 t/m 20 april 2008

Inez Horst-Aletrino heeft lessen gevolgd bij de schilder Manlio Guberti Helfrich in Rome en ze deed een jaar de Corcoran kunstacademie in Washington. Toch noemt ze zichzelf autodidact. Ze beschouwt het als hobby. Maar juist doordat ze er niet van hoeft te leven, geeft dat rust in haar werk en een traagheid waarin dit soort werk kan ontstaan. De afbeeldingen zijn zo duidelijk als een striptekening, er is niets vaags aan, ze zijn bijna streekloos, perfectionistisch opgedeeld in vlakken, maar de simpelheid is schijn. De schilderijen bestaan uit laagjes, vele laagjes gemaakt met een platte kwast van één centimeter breed, het egale, de precisie van het donker naar licht, maakt dat het werk toch niet steriel is, niet statisch.

"Het kost veel tijd en je ziet er niets van," zegt Inez. "Steeds weer opnieuw kijken, een object, groter of kleiner maken, verplaatsen, weg schilderen, tot de ideale balans er is. Het kan maanden duren voordat een schilderij af is." De onderwerpen worden net zolang beschilderd en bewerkt met acrylverf, totdat ze zélf het onderwerp is, de boom in een verlaten landschap, een kraai, een rode ketel, een kamer, een stoel.

Met tekenen is Inez later begonnen, na een ongeluk, toen ze met een gebroken knie niet achter haar ezel kon staan en ze van iemand een klein tekenblok met een Rotring pen kado kreeg. In haar pentekeningen gebruikt ze geen kleur, Inez noemt ze schrijfsels. De punt van haar Rotring pen blijft op papier terwijl ze krulletjes maakt. Hoe dichter op elkaar, hoe donkerder de vlakken, zo brengt ze er diepte en schaduw in. En al tekenend, haar vroegere leraar Manlio noemde het breisels, gaan haar gedachten verder en ontstaat de tekening, anders dan ze tot haar eigen verbazing bedoeld had.

...terug